เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่เกาะสุมาตรา ประเทศอินโดนีเซีย
โดยวัดแรงสั่นสะเทือนได้ถึง 8.9 ริกเตอร์ ส่งผลทำให้เกิดคลื่นยักษ์ "สึนามิ"
ซัดเข้าถล่มชายฝั่งของหลายประเทศ ....และไทย ก็เป็นหนึ่งในนั้น
สร้างความเสียหายทั้งชีวิตและทรัพย์สินอย่างประเมินค่ามิได้

นับหมื่น นับแสนชีวิต ถูกกลืนไปกับกระแสคลื่น
โดยที่เขาเหล่านั้นไม่มีโอกาสแม้แต่จะตั้งตัว และหนีเอาตัวรอด
ไม่มีโอกาสได้สั่งเสียญาติพี่น้อง..
และไม่มีโอกาสล่ำลาคนที่รัก...

ซ้ำร้ายกว่านั้น บางคนที่หนีเอาชีวิตรอดมาได้
กลับได้รับความบอบช้ำทางจิตใจอย่างแสนสาหัส
ทั้งคนที่รักและญาติพี่น้องต้องเสียชีวิตและสูญหาย
สิ่งที่เหลืออยู่คือ ความทรงจำอันโหดร้ายที่คอยหลอกหลอน

เศร้าและหดหู่ เหนือกว่าถ้อยคำใดๆ จะบรรยาย..
ชีวิตคนเราก็เท่านี้
สุดท้ายของทุกชีวิต ล้วนคืนสู่สามัญ ซึ่งไม่มีใครรู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ถึงวันไหน

หากนาทีข้างหน้าเป็นเราบ้าง.. ที่จะหมดลมหายใจ
ตอนนี้..เราพร้อมหรือยัง..
เราได้ทำอะไรดีๆ เพื่อคนที่เรารักและสังคมหรือยัง

หรือรอให้ถึงพรุ่งนี้ก่อน
แต่หากเป็นอย่างกรณีคลื่น "สึนามิ"
เกรงว่า "กว่าจะถึงพรุ่งนี้..ก็สายเสียแล้ว"