ในยุคปัจจุบันถ้าเด็กวัยรุ่นคนไหนเล่นอินเทอร์เน็ตไม่เป็นถือว่าเชยมาก..
เพราะอินเทอร์เน็ตเป็นแหล่งรวมความรู้ เปรียบเสมือนห้องสมุดขนาดใหญ่ที่สามารถเข้าไปค้นหาข้อมูลต่าง ๆ
ได้ทุกเรื่องที่อยากรู้...รวมทั้งยังสามารถติดต่อสื่อสารโดยการส่งอีเมล์ อีการ์ด SMS
หรือคุยผ่านระบบเครือข่ายที่เรียกว่า Chat ซึ่งการ Chat นี่แหละที่วัยรุ่นทั้งหลายนิยมกันมาก
การเข้ามา Chat ของแต่ละคนอาจมีจุดมุ่งหมายแตกต่างกันไป เช่น เพื่อหาเพื่อนใหม่ ๆ เพื่อหาแฟน
เพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลหรือความคิด บางคนอาจเข้าไปคุยเล่นสนุก ๆ
หรือกลุ่มมิจฉาชีพอาจใช้เป็นช่องทางเข้ามาหลอกลวง ฯลฯ

ปัจจุบันมีเว็บที่ให้บริการ Chat มากมาย ทั้ง ICQ ,PIRCH, Thaimail , QQ ฯลฯ
แต่โปรแกรมหนึ่งที่วัยรุ่น วัยทำงานหรือบุคคลทั่วไปนิยมใช้ Chat กันมากคือ MSN
เพราะเป็นการ Chat ที่ค่อนข้างจะเป็นส่วนตัว คือต้องรู้ E-mail address ของอีกฝ่ายจึงจะเข้ามาสนทนาได้

ผู้ปกครองหลายท่านอาจจะสงสัยว่าลูกเราเป็นอะไรไปหรือนี่...กลับมาถึงบ้านก็เปิดคอมพิวเตอร์
ออนไลน์คุยกับเพื่อนทันทีทั้งที่พึ่งจะแยกจากเพื่อนมา...ถ้าวันไหนเข้าอินเทอร์เน็ตไม่ได้จะมีอาการกินไม่ได้นอนไม่หลับ
กระสับกระส่าย...ถ้าลูกมีอาการอย่างนี้ล่ะก็...ใช่เลยอาการของคนติด Chat โดยเฉพาะช่วงที่เข้าไป Chat ใหม่ ๆ
จะติดมากชนิดที่ถึงเวลาจะต้องรีบเปิดเครื่องเข้าไปคุย และคุยครั้งละนาน ๆ

สาเหตุหนึ่งที่ทำให้คนติดอินเทอร์เน็ตและชอบเข้าไป Chat อาจจะเกิดมาจากความเหงา
เมื่อกลับมาบ้านแล้วไม่มีอะไรทำก็เลยต้องหันไปพึ่งอินเทอร์เน็ตเพื่อหาเพื่อนคุย เด็กวัยรุ่นมักมีโลกส่วนตัว..

ถ้าพ่อแม่เข้าไปถามว่าทำอะไร คุยกับใคร คุยอะไรกัน...และดุว่า
เด็กอาจจะมีอาการปิดๆ บังๆ ไม่อยากให้รู้...
สิ่งที่ช่วยได้คือความสัมพันธ์ในครอบครัว พ่อ แม่ต้องพยายามเข้าใจและมีเวลาให้กับลูก
มีกิจกรรมที่สมาชิกทุกคนในครอบครัวร่วมกันทำ

พ่อแม่ยุคใหม่ต้องเป็นทั้งพ่อ ทั้งแม่ และเพื่อนในเวลาเดียวกัน คุยกับลูกได้ทุกเรื่อง
เมื่อลูกสงสัยหรือมีปัญหาจะได้เล่าทุกเรื่องให้พ่อแม่ฟังเพื่อของคำปรึกษาโดยไม่ต้องกลัวว่าพ่อแม่จะดุหรือทำโทษ
ซึ่งอาการติด Chat นั้นช่วงแรกๆ เด็กจะติดมาก ๆ และจะดีขึ้นเมื่อเด็กเล่นอินเทอร์เน็ตไปนานๆ
หลายเดือนหรือที่เรียกว่าจุดอิ่มตัว จะเริ่มรู้สึกเริ่มเบื่อ คุยน้อยลง

ในช่วงที่ลูกติด Chat มาก ๆ ผู้ปกครองควรมีการตกลงกับเด็กว่าในแต่ละวันอนุญาตให้เล่นอินเทอร์เน็ตได้กี่ชั่วโมง
ช่วงเวลาไหนและคอยดูแล สังเกตพฤติกรรมและให้คำแนะนำว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไรในการสนทนากับคนแปลกหน้า
เช่น ไม่ให้บอกข้อมูลส่วนตัว เบอร์โทรศัพท์หรือส่งรูปไปให้
เพราะเราไม่รู้ว่าสิ่งที่เห็นผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์นั้นมีความจริงเชื่อถือได้กี่เปอร์เซ็นต์
และให้ระวังเรื่องการนัดหมายไปพบกันซึ่งอาจถูกล่อลวงได้
ไม่แปลกหรอกที่เด็กๆ จะเรียนรู้และสนทนาผ่านเครือข่ายอินเทอร์เน็ต..
เพียงแต่ผู้ใหญ่ต้องเข้าใจและดูแลเอาใจใส่อย่างใกล้ชิด ไม่ให้เด็ก ๆ หลงทางไปกับเทคโนโลยีสมัยใหม่
ทำให้ความรักและความสัมพันธ์ของสมาชิกภายในครอบครัวลดน้อยลงไป

ที่พูดมาทั้งหมด...ก็ในฐานะผู้ที่เคยติด MSN มาก่อนคนหนึ่ง...แต่ตอนนี้อาการดีขึ้นแล้วเลยเอาประสบการณ์ที่ได้มาเล่าสู่กันฟัง...

ด้วยรักและห่วงใย.....

;-) ครู Running